Και το «Αντώνης Τρίτσης» μικραίνει με την αναθεώρηση των τιμών

Και μετά την Υπουργική Απόφαση στο θέμα της αναθεώρησης των τιμών, το ζήτημα όπως φαίνεται δεν λύνεται και οι δήμαρχοι καταγράφουν την διακοπή των έργων και την αδυναμία των εργολάβων να τα συνεχίσουν. Και όλα αυτά μάλιστα στην περίοδο του κλεισίματος του ΕΣΠΑ.
Όπως ανέφερε στο τελευταίο ΔΣ ο Πρόεδρος της ΠΕΔ Στερεάς Ελλάδας και Δήμαρχος Καρπενησίου κ. Νίκος Σουλιώτης ενώ στους διαγωνισμούς παρουσιάζονταν 10 και 15 εταιρείες τώρα παρουσιάζονται μία ή δύο και οι εκπτώσεις ανέρχονται πια στο 1-5%.
Η κατάσταση αυτή βέβαια αλλάζει και όλα τα δεδομένα για το Αντώνης Τρίτσης αφού ουσιαστικά αναιρείται η θεωρία των βαλβίδων που είχε σχεδιάσει ο κ. Πέτσας σύμφωνα με την οποία η δεύτερη φάση του Προγράμματος θα ολοκληρωνόταν με το υπόλοιπο 50% που θα προέκυπτε από τις εκπτώσεις στους ονομαστικούς προϋπολογισμούς των έργων και τα αδιάθετα μετά τους διαγωνισμούς.
Όμως και τα ίδια τα έργα όπως εγκρίνονται με τα ποσά τους κινδυνεύουν να μην ανταποκρίνονται πια στην πραγματικότητα σε δύο ή τρεις μήνες, αφού και οι ρυθμοί που καταγράφονται είναι πολύ αργοί και οι ελλείψεις στους αξιολογητές τεράστιες.

Χαρακτηριστικό είναι όπως ανέφερε υπεύθυνο στέλεχος κατασκευαστικής είναι ότι οι τιμές των καλωδίων έχουν τριπλασιαστεί τις τελευταίες εβδομάδες ενώ οι προμηθευτές των πρώτων υλών δεν κλείνουν πια τιμές αλλά μόνο ποσότητες.

Ηδη οι μελέτες που έχουν κατατεθεί βρίσκονται εκτός ορίων τιμών και οι εγκρίσεις των ποσών αφορούν άλλες εποχές. Ακόμη και τα έργα που ήδη εγκριθεί είναι αμφίβολο αν θα βρουν υποψήφιους αναδόχους σε δύο μήνες που θα ολοκληρωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Επίσης υπάρχουν και εξαρτώμενα έργα που επίσης έχουν μπλοκάρει και εμποδίζουν την έναρξη νέων.

Το υπουργείο δημοσίευσε κατάλογο περίπου 500 εργασιών στις οποίες όπου το Δημόσιο θα αναλάβει να καλύψει ένα μέρος τής «έξωθεν» επιβάρυνσης των κατασκευαστικών εταιρειών.

Όπως δημοσίευσε της περασμένη εβδομάδα το myota.gr η απόφαση αφορά όλες τις κατηγορίες δημοσίων έργων (ηλεκτρομηχανολογικά, λιμενικά, οδοποιίας, οικοδομικά, υδραυλικά και πρασίνου). Στις κατηγορίες «περιλαμβάνονται υλικά των οποίων η υπερβολική αύξηση στην τιμή είναι διαπιστωμένη για τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2021 και συγκεκριμένα για τα υλικά χάλυβα, αλουμίνιο, χαλκό, άσφαλτο, ξυλεία, PVC και πολυαιθυλένιο και καταλαμβάνει όλα τα εν εξελίξει έργα». Δεν αφορά μόνο το ίδιο το υλικό, αλλά και την εργασία που χρειάζεται για την τοποθέτησή του.
Η σχέση όμως κόστους εργασίας και κόστους υλικού είναι συνήθως 20-80. Δίνοντας το υπουργείο μεσοσταθμικά αυξήσεις περί το 10% δεν καλύπτει την πραγματική αύξηση και όταν το έργο έχει πάρει μεγάλη έκπτωση η συνέχισή του είναι αδύνατη.

Άλλο ένα αδύνατο σημείο είναι ότι καθώς οι τιμές συνεχίζουν να εξελίσσονται και δεν έχει μετρηθεί το τελευταίο τρίμηνο είναι αδύνατο να εκτιμηθεί πόση θα είναι η επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από την αύξηση του κόστους των δημοσίων έργων όπου οι παράγοντες του Υπουργείου εκτιμούν 5% και οι κατασκευαστές 10%. Η διαφορά του ποσού σε απόλυτα νούμερα είναι τεράστια.

Από την άλλη πλευρά, με τις παρούσες συνθήκες το υπουργείο δεν είναι εύκολο να ελέγξει τους κατασκευαστές στις προμήθειές τους – όπως αναφέρει και η απόφαση του Υπουργείου, «είναι αναγκαία η δημιουργία ενός πληροφοριακού συστήματος προσδιορισμού κόστους των συντελεστών παραγωγής τεχνικών έργων που θα περιλαμβάνει Παρατηρητήριο Τιμών, Σύστημα Αναλύσεων Τιμών και Προσδιορισμού Κόστους και Σύστημα Ενιαίων Τεχνικών Προδιαγραφών».

Επίσης πρέπει να συνυπολογιστεί ότι όταν σταματήσει ένα έργο αμέσως αυξάνει ραγδαία το κόστος του για να επανεκκινήσει, πράγμα το οποίο θα φέρει νέες καθυστερήσεις και επιπλέον ζημιές.