Με μια εκτενή, πολιτική κυρίως τοποθέτηση στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔΕ, ο Δήμαρχος Νεάπολης Συκεών Σιμος Δανιηλίδης έθεσε τρεις κεντρικούς άξονες: (α) σοβαρές ενστάσεις για τη διαδικασία και το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα της διαβούλευσης, (β) αυστηρή προειδοποίηση για οποιαδήποτε συζήτηση που αγγίζει τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους (ΚΑΠ) και ειδικά το άρθρο 259, και (γ) έντονη κριτική στις κατευθύνσεις αλλαγών του εκλογικού συστήματος, τις οποίες χαρακτήρισε «σύστημα Φρανκενστάιν», με αιχμή την αφορμή που –κατά την εκτίμησή του– αποτέλεσε η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων.
1) «Γιατί τόση βιασύνη;» – αίτημα για ουσιαστικό διάλογο μέχρι το καλοκαίρι
Ξεκινώντας από τα διαδικαστικά, ο κ. Δανιηλίδης υπογράμμισε ότι οι επόμενες δημοτικές εκλογές είναι τον Οκτώβριο ή Νοέμβριο του 2028 και άρα –όπως είπε– υπάρχει επαρκής χρόνος ώστε να γίνει ουσιαστική, θετική και τεκμηριωμένη διαβούλευση. Αντί γι’ αυτό, περιέγραψε ένα πλαίσιο «χρονικού στραγγαλισμού», που οδηγεί σε βιαστικές θέσεις και περιορισμένες παρεμβάσεις πάνω σε ένα «πόνημα» 1.500–1.600 σελίδων, με θετικά σημεία αλλά και κενά ή λάθη.
Στο ίδιο πνεύμα, επέμεινε ότι η Γενική Συνέλευση της ΚΕΔΕ –με 500 αιρετούς από όλη τη χώρα– δεν μπορεί να λειτουργήσει με τρίλεπτες ή τετράλεπτες τοποθετήσεις και αυστηρό «κόψιμο μικροφώνου», όταν το αντικείμενο είναι τόσο μεγάλο και θα καθορίσει την Αυτοδιοίκηση για «τα επόμενα 20 χρόνια». Ως εναλλακτική, εισηγήθηκε το ενδεχόμενο έκτακτου συνεδρίου (Ιανουάριο–Μάρτιο), με διάρκεια 2–3 ημερών και με συστηματική επιστημονική υποστήριξη (ινστιτούτο, τεχνική τεκμηρίωση), ώστε να εξεταστούν σε βάθος τα κρίσιμα κεφάλαια.
2) Αναγνώριση θετικών – αλλά «λείπει το ευρωπαϊκό θεσμικό πνεύμα»
Παρότι άσκησε κριτική, ξεκαθάρισε ότι δεν αντιμετωπίζει το κείμενο «μηδενιστικά». Αντίθετα, αναγνώρισε ως σημαντικό πλεονέκτημα ότι κωδικοποιεί και «συμμαζεύει» διάσπαρτες διατάξεις δεκαετιών.
Ωστόσο, σημείωσε ότι το σχέδιο δεν ενσωματώνει επαρκώς θεσμικά «όπλα» και αρχές που αποτελούν πανευρωπαϊκά κεκτημένα. Ειδικά, ζήτησε να υπάρχει σαφής αναφορά στις αξίες και αρχές της Ευρωπαϊκής Χάρτας Τοπικής Αυτονομίας, ως θεμελιακό πλαίσιο για τη λειτουργία της Αυτοδιοίκησης.
3) «Υγιείς Πόλεις» και ΠΟΥ: πρόταση ενσωμάτωσης κοινωνικής/υγειονομικής φιλοσοφίας
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, μέσω των δικτύων «Υγιών Πόλεων», τονίζοντας ότι δεν πρόκειται για «ιατροκεντρική» προσέγγιση, αλλά για συνολικό τρόπο άσκησης πολιτικής στην πόλη: από την καθημερινότητα (λακκούβες, δέντρα, προσβασιμότητα) μέχρι τις υπηρεσίες προσχολικής ηλικίας και τρίτης ηλικίας. Πρότεινε, συνεπώς, να συμπεριληφθούν ρητές αναφορές/κατευθύνσεις, ώστε το πλαίσιο της Αυτοδιοίκησης να αποτυπώνει πιο ολοκληρωμένα τη σύγχρονη αντίληψη για ποιότητα ζωής και κοινωνική συνοχή.
4) «Να τρέμουμε» για τις ΚΑΠ – κόκκινη γραμμή στο άρθρο 259
Στο οικονομικό σκέλος, η παρέμβασή του ήταν από τις πιο αιχμηρές. Με αφετηρία τη συζήτηση για το αν «λείπει το κεφάλαιο των ΚΑΠ» και τις φωνές για αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού, προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε μεταβολή στους όρους των ΚΑΠ πρέπει να αντιμετωπιστεί ως κόκκινη γραμμή για την Αυτοδιοίκηση.
Χρησιμοποίησε μάλιστα ενδεικτικούς υπολογισμούς για το «μερίδιο» της Αυτοδιοίκησης από τα φορολογικά έσοδα (αναφέροντας ΦΠΑ και άλλες πηγές), θέλοντας να δείξει ότι το θέμα δεν είναι τεχνικό αλλά πυρήνας της οικονομικής αυτοτέλειας των δήμων. Η κεντρική του θέση ήταν σαφής: «Δεν δεχόμαστε καν συζήτηση» για υποχώρηση σε ό,τι αφορά τις κατακτημένες ρυθμίσεις του άρθρου 259, οι οποίες –όπως είπε– επιτεύχθηκαν «με κόπο και αγώνα».
5) Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο έργα: «χρειάζεται τόμος για τον κοινωνικοπρονοιακό πυλώνα»
Ο κ. Δανιηλίδης επανέφερε μια στρατηγική, πολιτική κριτική: ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει διολίσθηση προς μια Αυτοδιοίκηση που μετριέται σχεδόν αποκλειστικά ως «μηχανισμός παραγωγής έργων», ενώ ο ευρωπαϊκός πυρήνας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι βαθιά κοινωνικός και προνοιακός.
Ζήτησε να υπάρχει ολοκληρωμένο κεφάλαιο (ακόμη και «τόμος») για τον κοινωνικοπρονοιακό ρόλο των δήμων, τη φροντίδα, την τοπική δημοκρατία και την κοινωνική πολιτική, προειδοποιώντας ότι η απονεύρωση αρμοδιοτήτων οδηγεί σε περιορισμένη αντίληψη του θεσμού και σε υποβάθμιση του ρόλου των αιρετών.
6) Σχέσεις Δήμων–Περιφερειών: καταγγελία «πατερναλισμού» και πρόταση ξεχωριστής διαχειριστικής αρχής
Σε ένα ακόμη θεσμικό πεδίο, έθεσε το ζήτημα του πώς στην πράξη λειτουργούν πολλές φορές οι Περιφέρειες ως «προϊσταμένη αρχή» απέναντι στους δήμους, ιδίως στα χρηματοδοτικά εργαλεία. Ανέφερε ότι, διαχρονικά, η Αυτοδιοίκηση έχει καταγγείλει πατερναλιστικές/χειραγωγικές συμπεριφορές και πρότεινε μια δομική λύση: ξεχωριστή διαχειριστική αρχή για τον πρώτο βαθμό, με πανελλήνιο σχεδιασμό και επιμέρους λειτουργία σε επίπεδο ΠΕΔ, ώστε η Περιφέρεια να μην κρατά ρόλο που επιτρέπει εξαρτήσεις.
Συνέδεσε μάλιστα αυτό το ζήτημα με τη γενικότερη τάση συγκεντρωτισμού: όσο αφαιρούνται αρμοδιότητες (πολεοδομία, κοινωνικές πολιτικές κ.ά.), τόσο –κατά την άποψή του– ενισχύεται ένα συγκεντρωτικό μοντέλο που «νομοτελειακά» μπορεί να οδηγήσει σε αυταρχισμό και ολιγαρχικές λογικές.
7) Μητροπολιτική διακυβέρνηση: «Ή θα είναι αιρετή Αυτοδιοίκηση ή δεν θα είναι»
Ειδική προειδοποίηση διατύπωσε και για τη συζήτηση περί «μητροπολιτικού συστήματος». Είπε ότι ακούγεται η ιδέα όχι για «μητροπολιτική αυτοδιοίκηση» (με αιρετά όργανα και καθολική νομιμοποίηση), αλλά για «μητροπολιτικό σύνδεσμο», κάτι που –όπως υποστήριξε– μπορεί να υποκαταστήσει τη δημοκρατική νομιμοποίηση με διοικητικές/σχηματικές λύσεις. Το μήνυμά του ήταν κατηγορηματικό: η μητροπολιτική οργάνωση είναι πολύ σοβαρό θέμα για να μπει σε «μυλόπετρες σκοπιμοτήτων» και χρειάζεται καθαρή επιλογή, με αιρετή λογοδοσία.
8) «Εκλογικό Φρανκενστάιν»: φόβοι για κομματικούς χειρισμούς και “μπούμερανγκ”
Το πιο φορτισμένο κομμάτι της παρέμβασής του αφορούσε το εκλογικό σύστημα. Υποστήριξε ότι η αλλαγή που συζητείται έχει «φωτογραφία» και αφετηρία την πρόσφατη εμπειρία του Δήμου Αθηναίων, εκτιμώντας ότι αναλύσεις και μετρήσεις ξεκίνησαν ώστε να μην επαναληφθεί συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Προειδοποίησε, όμως, ότι όσοι παίζουν πολιτικά παιχνίδια με τους εκλογικούς νόμους συχνά «πέφτουν στον λάκκο που σκάβουν» και ότι το σύστημα μπορεί να πλήξει πρώτα τους ίδιους τους δημάρχους και τις παρατάξεις, οδηγώντας σε στρεβλές πλειοψηφίες, δυσλειτουργίες ή απρόβλεπτα αποτελέσματα. Παράλληλα, τόνισε ότι δεν μιλά «εγωιστικά» (αναφέρθηκε στο δικό του ισχυρό ποσοστό εκλογής), αλλά με έγνοια για το σύνολο της Αυτοδιοίκησης.
9) Η καταληκτική του πρόταση: «Αφαιρέστε τα κρίσιμα, συμπληρώστε τα μεγάλα κενά»
Κλείνοντας, έκανε μια κωδικοποιημένη έκκληση:
- να αναγνωριστούν τα θετικά της προσπάθειας και η δουλειά των επιτροπών,
- να αφαιρεθούν προσωρινά από το πακέτο τα πιο διχαστικά/κρίσιμα (με αιχμή το εκλογικό) ώστε να μην «τινάξουν» τη συναίνεση,
- να συμπληρωθούν θεμελιώδη κεφάλαια (Ευρωπαϊκή Χάρτα Τοπικής Αυτονομίας, «Υγιείς Πόλεις»/ΠΟΥ, πολεοδομία, κοινωνικοπρονοιακός πυλώνας),
- και να οργανωθεί πραγματική εσωτερική διαβούλευση με διαδικασίες που θα επιτρέψουν βάθος και τεκμηρίωση.
Σε συνολική ανάγνωση, η τοποθέτηση Δανιηλίδη λειτούργησε ως «καμπανάκι» προς δύο κατευθύνσεις: πρώτον, ότι η Αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να αποδεχθεί ασφυκτικές διαδικασίες σε μια μεταρρύθμιση μακράς πνοής, και δεύτερον, ότι τα οικονομικά θεμέλια (ΚΑΠ/άρθρο 259) και η δημοκρατική νομιμοποίηση (εκλογικό σύστημα/μητροπολιτική αυτοδιοίκηση) δεν είναι πεδία για πειραματισμούς ή μικροπολιτικές στοχεύσεις.
Δείτε το video στην 1 ώρα και 26 λεπτά
https://youtube.com/watch?v=2IVZaxnFyFk%3Fstart%3D2946%26feature%3Doembed
