Με αφορμή την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον 13ο και 14ο μισθό, η ΠΟΠ-ΟΤΑ επαναφέρει το αίτημα αποκατάστασης των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, θέτοντας παράλληλα στο επίκεντρο της συζήτησης το πραγματικό δημοσιονομικό κόστος της επαναφοράς τους και, κυρίως, τη σωρευτική εξοικονόμηση που έχει προκύψει για το Δημόσιο από τις περικοπές των τελευταίων 14 ετών.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο, όπως σημειώνει η Ομοσπονδία, αποφάνθηκε ότι η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού δεν αντίκειται ούτε στο Σύνταγμα ούτε στο ευρωπαϊκό δίκαιο και ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να διαβιούν αξιοπρεπώς με 12 μισθούς του Ενιαίου Μισθολογίου.
Η ΠΟΠ-ΟΤΑ, ωστόσο, μεταφέρει τη συζήτηση από το καθαρά νομικό επίπεδο στο οικονομικό και κοινωνικό σκέλος του ζητήματος, θέτοντας συγκεκριμένα αριθμητικά δεδομένα.
2,7 δισ. ευρώ τον χρόνο – 37,8 δισ. σε 14 χρόνια
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας, η κυβέρνηση αποτιμά το δημοσιονομικό κόστος της επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού περίπου στα 2,7 δισ. ευρώ ετησίως.
Η ΠΟΠ-ΟΤΑ χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό το ποσό για να κάνει τον αντίστροφο υπολογισμό: εφόσον οι δύο μισθοί έχουν περικοπεί από το 2012, τότε για περίοδο 14 ετών η σωρευτική εξοικονόμηση αντιστοιχεί, με βάση το ίδιο ετήσιο κόστος, σε περίπου:
2,7 δισ. ευρώ × 14 χρόνια = 37,8 δισ. ευρώ.
Η ίδια η Ομοσπονδία στρογγυλοποιεί το ποσό και κάνει λόγο για πάνω από 37 δισ. ευρώ που έχουν εξοικονομηθεί από την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού.
Το στοιχείο αυτό αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της παρέμβασης της ΠΟΠ-ΟΤΑ, καθώς επιχειρεί να αντιστρέψει το επιχείρημα περί «υψηλού δημοσιονομικού κόστους»: δεν εξετάζει μόνο πόσο θα κοστίσει σήμερα η επαναφορά των μισθών, αλλά και πόσα έχει ήδη εξοικονομήσει το Δημόσιο από τη μη καταβολή τους επί σειρά ετών.
Η ΠΟΠ-ΟΤΑ βάζει στην εξίσωση και τις 400.000 αποχωρήσεις
Η Ομοσπονδία προσθέτει ακόμη μία παράμετρο στον υπολογισμό της.
Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για περίπου 400.000 λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους εξαιτίας αποχωρήσεων τα προηγούμενα χρόνια. Με βάση τον συλλογισμό της ΠΟΠ-ΟΤΑ, εάν οι 400.000 αυτές αποχωρήσεις αντιστοιχούσαν κατά μέσο όρο σε ετήσιο μισθολογικό κόστος 15.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, τότε η ετήσια εξοικονόμηση θα ανερχόταν σε:
400.000 εργαζόμενοι × 15.000 ευρώ = 6 δισ. ευρώ ετησίως.
Σε βάθος επταετίας, η Ομοσπονδία υπολογίζει το αντίστοιχο ποσό σε:
6 δισ. ευρώ × 7 χρόνια = 42 δισ. ευρώ.
Επομένως, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που παρουσιάζει η ΠΟΠ-ΟΤΑ, εάν στα περίπου 37,8 δισ. ευρώαπό την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού προστεθούν και τα 42 δισ. ευρώ που αποδίδει στη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, το συνολικό όφελος προσεγγίζει τα:
79,8 δισ. ευρώ.
Η ανακοίνωση αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ένα συνολικό ποσό της τάξης των 79 δισ. ευρώ και πλέον.
Το βασικό ερώτημα προς την κυβέρνηση
Με αυτά τα αριθμητικά δεδομένα η ΠΟΠ-ΟΤΑ θέτει ουσιαστικά ένα συγκεκριμένο ερώτημα: εφόσον το κόστος επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού υπολογίζεται στα 2,7 δισ. ευρώ ετησίως, πώς αποτιμάται συνολικά η δημοσιονομική ωφέλεια που έχει ήδη προκύψει από τις περικοπές των προηγούμενων ετών;
Η Ομοσπονδία ζητά, επί της ουσίας, να εξεταστεί το ζήτημα όχι μόνο από τη σκοπιά της μελλοντικής δαπάνης, αλλά και από εκείνη της σωρευτικής εξοικονόμησης που έχει ήδη πραγματοποιηθεί εις βάρος των αποδοχών των εργαζομένων.
Ταυτόχρονα συνδέει το θέμα με τη συνολικότερη εικόνα του Δημοσίου, υπογραμμίζοντας ότι ο δημόσιος υπάλληλος δεν αποτελεί απλώς δημοσιονομικό «κόστος», αλλά είναι αυτός που παρέχει τις υπηρεσίες χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα οργανωμένο κράτος: από την Υγεία και την Εκπαίδευση μέχρι την καθαριότητα, την Πολιτική Προστασία, την Αστυνομία και τις υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης.
«Απαξίωση του δημόσιου λειτουργού»
Για την ΠΟΠ-ΟΤΑ, επομένως, η συζήτηση που άνοιξε εκ νέου μετά την απόφαση του ΣτΕ δεν μπορεί να περιοριστεί στη συνταγματικότητα της περικοπής.
Η Ομοσπονδία κάνει λόγο για συνεχιζόμενη «απαξίωση του δημόσιου λειτουργού», «φτωχοποίηση» των εργαζομένων και αποδόμηση του Δημόσιου Τομέα, εκτιμώντας ότι οι απώλειες που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι επί σειρά ετών πρέπει πλέον να μπουν ουσιαστικά στη δημόσια συζήτηση.
Έτσι, στον απόηχο της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, το ζήτημα του 13ου και 14ου μισθού επανέρχεται όχι μόνο ως νομική διεκδίκηση, αλλά κυρίως ως πολιτικό, δημοσιονομικό και κοινωνικό ζήτημα, με την ΠΟΠ-ΟΤΑ να αντιπαραθέτει στο ετήσιο κόστος των 2,7 δισ. ευρώ μια εκτιμώμενη σωρευτική εξοικονόμηση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τις περικοπές και τη μείωση του προσωπικού.
